مصرف زکات فطره‌‌ (آیت الله سید علی محمد دستغیب)

مصرف زکات فطره‌

مسأله 2084 :

اگر زکات فطره را به يکى از هشت مصرفى که سابقاً براى زکات مال گفته شد برسانند کافى است. ولى احتياط واجب آن است که فقط به فقراى شيعه بدهد.

مسأله 2085 :

اگر طفل شيعه‌اى فقير باشد، انسان مى‌تواند فطره را به مصرف او برساند، يا بواسطه دادن به ولىّ طفل، ملک طفل نمايد.

مسأله 2086 :

فقيرى که فطره به او مى‌دهند، لازم نيست عادل باشد ولى احتياط واجب آن است که به شرابخوار و کسى که آشکارا معصيت کبيره مى‌کند فطره ندهند.

مسأله 2087 :

به کسى که فطره را در معصيت مصرف مى‌کند نبايد فطره بدهند.

مسأله 2088 :

احتياط واجب آن است که به يک فقير کمتر از يک صاع که تقريباً سه کيلو است فطره ندهند و اگر بيشتر بدهند اشکال ندارد.

مسأله 2089 :

اگر از جنسى که قيمتش دو برابر قيمت معمولى آن است مثلاً از گندمى که قيمت آن دو برابر قيمت گندم معمولى است، نصف صاع که معناى آن در مسأله پيش گفته شد بدهد، کافى نيست. و اگر آن را به قصد قيمت فطره هم بدهد کفايت نمى‌کند.

مسأله 2090 :

انسان نمى‌تواند نصف صاع را از يک جنس مثلاً گندم و نصف ديگر آن را از جنس ديگر مثلاً جو بدهد. و اگر آن را به قصد قيمت فطره هم بدهد اشکال دارد، بلکه کافى نيست.

مسأله 2091 :

مستحب است در دادن زکات فطره، خويشان فقير خود را بر ديگران مقدّم دارد و بعد همسايگان فقير را، بعد اهل علم فقير را، ولى اگر ديگران از جهتى برترى داشته باشند، مستحب است آنها را مقدّم بدارد.

مسأله 2092 :

اگر انسان به خيال اين که کسى فقير است به او فطره بدهد و بعد بفهمد فقير نبوده چنانچه مالى را که به او داده از بين نرفته باشد، مى‌تواند پس بگيرد و به مستحق بدهد و اگر نتواند بگيرد، بايد از مال خودش فطره را بدهد و اگر از بين رفته باشد، در صورتى که گيرنده فطره مى‌دانسته يا احتمال مى‌داده آنچه را گرفته فطره است، بايد عوض آن را بدهد و الّا، دادن عوض بر او واجب نيست و انسان بايد دوباره فطره را بدهد.

مسأله 2093 :

اگر کسى بگويد فقيرم، نمى‌شود به او فطره داد مگر آن که اطمينان پيدا کند يا از ظاهر حالش گمان پيدا شود که فقير است يا انسان بداند که قبلاً فقير بوده است.