عيب هائى که به واسطه آنها مى شود عقد را به هم زد
مسأله 2027 :
اگر مرد بعد از عقد بفهمد که زن يکى از اين هفت عيب را دارد مى تواند عقد را به هم بزند:
اول: ديوانگى.
دوم: مرض خوره.
سوم: مرض برص.
چهارم: کورى.
پنجم: شَلْ بودن. به طورى که معلوم باشد.
ششم: آن که افضا شده، يعنى راه بول و حيض او يکى شده باشد. ولى اگر راه حيض و غائط او يکى شده باشد، به هم زدن عقد اشکال دارد و بايد احتياط شود.
هفتم: آن که گوشت، يا استخوانى يا غدّه اى در فرج او باشد که مانع نزديکى شود.
مسأله 2028 :
اگر زن بعد از عقد بفهمد که شوهر او ديوانه است، يا آلت مردى ندارد، يا عنّين است و نمى تواند نزديکى نمايد، يا تخم هاى او را کشيده اند; مى تواند عقد را به هم بزند.
مسأله 2029 :
اگر مرد يا زن، به واسطه يکى از عيب هائى که در دو مسأله پيش گفته شد عقد را به هم بزند، بايد بدون طلاق از هم جدا شوند.
مسأله 2030 :
اگر به واسطه آن که مرد عنّين است و نمى تواند نزديکى کند; زن عقد را به هم بزند، شوهر بايد نصف مهر را بدهد. ولى اگر به واسطه يکى از عيب هاى ديگرى که گفته شد مرد، يا زن عقد را به هم بزند، چنانچه مرد با زن نزديکى نکرده باشد، چيزى بر او نيست و اگر نزديکى کرده، بايد تمام مهر را بدهد.
از آنجا که مسائل مربوط «فسخ عقد» از جانب مرد و يا زن، شرايط خاصى دارد، لازم است هر نوع فسخ زير نظر حاکم شرع صورت پذيرد.
صفحه 450