احکام نبش قبر (آیت الله محمد فاضل لنکرانی (ره))

نبش قـبر

مسأله 640 :

نبش قبر مسلمان يعنى شکافتن قبر او اگرچه طفل يا ديوانه باشد حرام است، ولى اگر بدنش از بين رفته و خاک شده باشد اشکال ندارد.

مسأله 641 :

نبش قبر امامزاده ها و شهدا و علما و صلحا اگرچه سالها بر آن گذشته باشد حرام است.

مسأله 642 :

شکافتن قبر در چند مورد حرام نيست:

اوّل: اگر ميت در زمين غصبى دفن شده باشد و مالک زمين راضى نشود که در آن جا بماند.

دوّم: اگر کفن يا چيز ديگرى که با ميت دفن شده غصبى باشد و صاحب آن راضى نشود که در قبر بماند، و همچنين است اگر چيزى از مال خود ميت که به ورثه او رسيده با او دفن شده باشد و ورثه راضى نشوند که آن چيز در قبر بماند. ولى اگر وصيت کرده باشد که دعا يا قرآن يا انگشترى را با او دفن کنند در صورتى که وصيتش بيشتر از يک سوم مال او نباشد، براى بيرون آوردن اينها نمى توانند قبر را بشکافند.

سوّم: اگر ميت بى غسل يا بى کفن دفن شده باشد يا بفهمند غسلش باطل بوده يا به غير دستور شرع کفن شده يا در قبر، او را رو به قبله نگذاشته اند.

چهارم: اگر براى ثابت شدن حقى بخواهند بدن ميت را ببينند.

پنجم: اگر ميت را در جايى که بى احترامى به اوست مثل قبرستان کفار يا جايى که کثافت و خاکروبه مى ريزند دفن کرده باشند.

ششم: اگر براى يک مطلب شرعى که اهميت آن از شکافتن قبر بيشتر است، قبر را بشکافند مثلاً بخواهند بچه زنده را از شکم زن حامله اى که دفنش کرده اند بيرون آورند.

هفتم: اگر بترسند درنده اى بدن ميت را پاره کند يا سيل او را ببرد يا دشمن بيرون آورد.

هشتم: اگر قسمتى از بدن ميت را که با او دفن نشده بخواهند دفن کنند ولى احتياط واجب آن است که آن قسمت از بدن را طورى در قبر بگذارند که بدن ميت ديده نشود.

[112]