اگر زنی که دارای عادت عددیه یا وقتیه عددیه است، پس از زایمان بخشی از خون را در ایام عادت خود و بخشی دیگر را در خارج از ایام عادت ببیند و مجموع روزهایی که خون دیده بیش از ده روز باشد، در این صورت وظیفه وی چیست؟

اگر زنی که دارای عادت عددیه یا وقتیه عددیه است، پس از زایمان بخشی از خون را در ایام عادت خود و بخشی دیگر را در خارج از ایام عادت ببیند و مجموع روزهایی که خون دیده بیش از ده روز باشد، در این صورت وظیفه وی چیست؟

پاسخ

  • امام، خویی، بهجت، تبریزی، سیستانی، وحید، مکارم، صافی و نوری: از ابتدایی که خون دیده به اندازه روزهای عادتش، نفاس و بقیه استحاضه است امام، بهجت، سیستانی، مکارم، صافی و نوری: اگر چه احتیاط مستحب آن است که بعد از روزهایی که نفاس قرار داده تا هیجده روز بین تروک نفساء و اعمال مستحاضه جمع کند یعنی دست به نام خدا و خط قرآن و نام پیامبران و ائمه علیهم السلام نزند، داخل مساجد نشود، به حرم پیامبر و ائمه علیهم السلام مشرّف نگردد، طلاق نگیرد، آیات سجده را نخواند، آمیزش جنسی نکند و و بعداً روزه هایش را نیز قضا نماید) . [1]
  • فاضل: از ابتدایی که خون دیده به اندازه روزهای عادتش، نفاس است و بنابر احتیاط واجب بعد از آن تا روز دهم، عبادت های خویش را طبق احکام استحاضه انجام دهد و کارهایی که بر نفساء حرام است ترک کند و بعد از روز دهم را استحاضه قرار دهد اگر چه احتیاط مستحب آن است که بعد از روز دهم تا هیجده روز بین تروک نفساء و اعمال مستحاضه جمع کند (یعنی دست به نام خدا و خط قرآن و نام پیامبران و ائمه علیهم السلام نزند، داخل مساجد نشود، به حرم پیامبر و ائمه علیهم السلام مشرّف نگردد، طلاق نگیرد، آیات سجده را نخواند، آمیزش جنسی نکند و و بعداً روزه هایش را نیز قضا نماید.. [2]
  • شبیری: از ابتدایی که خون دیده به اندازه روزهای عادتش، نفاس است تعداد و بعد از آن مستحب است تا ده روز استظهار کند (احتیاطاً خود را نفساء به شمار آورد) و بعد از ده روزی که خون را نفاس قرار داده، اگر خون ادامه داشت، ده روز را استحاضه قرار می دهد و چنانچه خون ادامه داشت، مساله دو صورت دارد: الف - اگر زن دارای عادت عددیه باشد وخونش نشانه حیض داشته باشد ، حیض است وگرنه استحاضه می باشد. ب - اگر زن دارای صاحب عادت وقتیه عددیه باشد وخونش نشانه حیض داشته باشد ،یا در ایام عادتش باشد و یا یکی دو روز قبل از عادتش باشد حیض، و گرنه استحاضه است.. [3]
  • منابع:

    1. امام: تحریرالوسیلة، ج1، کتاب الطهارة، فصل فی النفاس، م 2؛ خویی، تبریزی و وحید: منهاج الصالحین، کتاب الطهارة، م 255؛ بهجت: وسیلة النجاة، م 311؛ سیستانی، مکارم و نوری: العروة الوثقی، کتاب الطهارة، فصل فی النفاس، م 2؛ صافی: هدایة العباد، ج1، کتاب الطهارة، م 299 و رساله، م 523 .
    2. فاضل: العروة الوثقی، کتاب الطهارة، فصل فی النفاس، م 2.
    3. شبیری: رساله، م 523 و 524.

    این موضوعات را نیز بررسی کنید:

     
    Powered by TayaCMS